Story

ประกาศ !!!!!
 
ตอนนี้ได้ทำการย้ายที่ลงนิยาย
 
จาก
 
http://kefron.exteen.com 
 
ไปอยู่ที่
 
 
แล้วนะครับ
 
ส่วนบล็อกนี้มีไว้เป็นเรื่องทั่วไป (จัดว่าเป็น Diary ก็ว่า)
 
See You Later
Kefron Kerina

สภาพร่างกายของคีฟอนต์เริ่มฟื้นฟู เสือผ้าเป็นชุดนอนธรรมดาแบบคนรวยเขาใส่กัน เขาขยับตัวและลดตัวนั่งกับพื้น และเขาเริ่มวิดพื้นตามที่เขาทำเหมือนกับเวลาอยู่บ้าน

"1...2...3...4...5...6...7...8...9...10..."เสียงคีฟอนต์เริ่มนับการวิดพื้น

"ฟอนต์ อยู่ไหน อ้าวออกกำลังกายอยู่หรอ" คิมเบลกล่าว

"พี่เรเชลให้ไปทำต้นไม้หรอครับ 14...15...16..." คีฟอนต์ถาม

"จะให้ไปอาบน้ำแล้วก็ลงไปข้าวได้แล้ว 4 โมงเย็นแล้ว" คิมเบลกล่าว

"ครับ เดี๋ยววิดพื้นเสร็จจะไปครับ 30...31...32...33..." คีฟอนต์กล่าวแล้ววิดพื้นต่อ จนจบ 40 ครั้งและทิ้งตัวลงไปกับพื้น

"ทำไมเราต้องมาที่นี้ด้วนน้า" คีฟอนต์บ่นพึมพำ

คิมเบลเดินออกจากห้องและเดินลงบันไดไปห้องนั่งเล่นนั่งลงบนโซฟาเอามือก่ายหน้าผาก และเขาถอนหายใจเหมือนตนเองกำลังหน่ายในสิ่งที่กำลังจะเกิด

"พี่ครับ ไปกินข้าวกัน" คีฟอนต์ลงมากับชุดประจำตัวที่ทำงานเป็นเสื้อคลุมสีเหลืองมีฮูดแถบขาวที่ข้อศอกกางเกงยีนสีน้ำเงินอ่อน ๆ

โป๊ก! เสียงเขกหัวอย่างแรง

"โอ้ย...เจ็บนะฮะ" คีฟอนต์จับที่หัวที่โดนโขก

"ไปเอาหนังสือที่อยู่ในห้องมาเลยที่เป็นหนังสือหน้าเหลืองน่ะ ยืมไปไม่คืนสักที" เรเชลกล่าว

"เอ๋......" คีฟอนต์ทำหน้างง

"ไปเถอะน่า" เรเชลกล่าวแล้วดันคีฟอนต์ขึ้นไปบนบันได

เรเชลเดินไปหาคิมเบลที่ยังหน้านิ่วคิ้วขมวด ดูแล้วคงเหนื่อยหน่ายกับการแก้ปัญหาสารพัดเรื่องราวที่เกิดขึ้น เรเชลนั่งที่โซฟาเดียวกับคิมเบลเธอวางมือไว้ที่หัวเข่าตบไปเบา ๆ

"เอาน่า เรื่องนี้เดี๋ยวเราก็ค่อยแก้กันไปน่ะ" เรเชลกล่าว

"ไม่ได้เครียดเรื่องคีฟอนต์สักหน่อย" คิมเบลกล่าวและเบ้ปาก

"หา....แล้วเป็นไรเนี่ย" เรเชลถาม

"ปวดท้อง...." คิเบลกล่าว

เรเชลตบหลังคิมเบลลงพื้น คิมเบลนอนกองอยู่กับพื้นและเดินไปห้องครัวไปกินข้าว เรเชลถอนหายใจเล็ก ๆ และยิ้มหน่อยเธอเดินไปที่หลังบ้านซึ่งเป็นสวนย่อมสบาย ๆ

.

.

18.45 นาฬิกา

"ผมออกไปซื้อของก่อนนะครับ" คีฟอนต์กล่าวก่อนออกจากบ้าน

"จ้า ระวังตัวด้วยละ" เรเชลกล่าว

"ได้จังหวะแล้ว ลุยเลย!!" คีฟอนต์บ่นเล็ก ๆ และวิ่งออกไปที่ถนนทิ้งระยะห่าง 500 เมตรจากบ้าน แล้วเลื่อนมือไปที่ขา

"สปีดออฟทาร์ม" คีฟอนต์ร่ายเวทย์แล้ววิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง เขาวิ่งไปชมสถานที่ไปอย่างสบายใจ ผ่านตัวตลาดของเมือง แสงไฟของรถยนต์ในเมืองที่ยังคงติดไปราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ เขาเริ่มมองหาสนามบิน ที่คนร้ายบอก

‘แล้วมันสบามบินมันตรงไหนละเนี่ย' คีฟอนต์คิดละวิ่งไปที่สนามบินแห่งชาติ

"ที่นี่ละมั้ง อืม.....นั้นมัน.....!!!" คีฟอนต์วิ่งมาจนหยุดหน้าสนามบินและแหงนหน้ามองไปบนหอประภาคาร เห็นชายเสื้อสีดำมีเงาของเสื้อปลิวไสวสวยงาม คีฟอนต์คลายเวทย์ที่ไว้ออก เงานั้นเริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและกระโดดลงมาที่คีฟอนต์ยืน สภาพร่างกายเป็นชายวัย 20 ปีหน้าตาละหม้ายคล้ายดารดังในกรุงรัสเซีย ฉายาของคนทั่วไปเรียกว่า เพชรมรณะ เนื่องจากชายผู้นี้ชอบขโมยเพชรและฆ่าคนโดยทิ้งไดย์อิ้งแมสเซส(Dying Message) เป็นรูปเพชรเขาใช้นามในวงค์การว่า NRK

"สายัณห์สวัสดิ์ท่านคีฟอนต์ ผมชื่อ........" ชายผู้นั้นแนะนำตัว

"Nakaryuki K Robster" คีฟอนต์กล่าวย่างเยือกเย็น

"!!!!" ชายผู้นั้นถึงกับตกใจเมื่อได้ยินชื่อของตน ทั้งที่เขายังไม่ได้กล่าว

"นี่คือสายดึงฮูดธรรมดา แต่ก็มีกล้องไว้ดูข้อมูลของคนทั่วไป โดยดูจากที่นี่" คีฟอนต์จิ้มไปทีแว่นของตน และเริ่มร่ายเวทย์ ‘ไฟเยอร์ออฟพันช์' บนบริเวณแขน

"ที่เรียกมาเพราะมีตัวประกันน่ารัก ๆ อยู่คนหนึ่งมาให้แกช่วยสักหน่อย" เขากล่าว

คีฟอนต์ทำตัววางเฉย แต่ในสมองเริ่มมึนกับสิ่งที่เกิดไปหมด จับเหตุชนผลกันมั่วไปหมด

"คุณมีเวลา 2 ชั่วโมง 30 นาทีในการล้มผม ถ้าคุณล้มไม่ได้สนามบินแห่งนี้จะพังราบเป็นหน้ากลอง" เขากล่าวและตั้งท่าการต่อสู้เป็นเหมือนกับมวยจีน

คีฟอนต์ไม่กล่าวอะไรเขาถอยเท้าออกมาเล็ก ๆ และกระโดดถีบชายผู้นั้น ชายผู้นั้นหมุนตัวและหวดขาไปหาคีฟอนต์แต่บล็อกและจับขาทุ่ม คีฟอนต์ขยับร่างกายและต่อยไปที่ท้องของ NRK จนร่างกายหดตัวจากนั้นเขาเสยคางพร้อมชักปืนยิงสวนขึ้นฟ้าทันควัน

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง กระสุนเวทย์ 5 นัดยิงติดกันอย่างไม่ยั้งมือ และลดปืนลงกลุ่มคัวบนอากาศจากลงและมองไปกลับไม่มีใคร กลายเป็นว่ายิงพลาดหมดเลยหรือเขามองหันซ้ายขวา

จนแน่ใจอย่างมากกับการโจมตีเมื่อกี้นี้ เขาวิ่งได้ไม่ถึง 500 เมตรชายผู้นั้นกระโดดถีบคีฟอนต์จนกระเด็นทะลุกำแพงของสนามบินตรงเทอร์มินัล ไปนอนจอดอยู่บริเวณรับกระเป๋าสัมภาระทำให้ผู้คนตกใจเป็นอย่างมากและชุลมันวิ่งกันใหญ่ คีฟอนต์ดันตัวขึ้นพยายามทรงตัวให้ตั้งตรง แต่หัวเข่าด้านขวาไม่มีแรงจึงทรุดลงไป

"คีฟอนต์!!!!!" เสียงของผู้หญิงตะโกนขึ้น

คีฟอนต์หันหลังไป ถึงกับตกใจเหงื่อตกหน้าซีดเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น เธออยู่ในสภาพถูกเชือกมัดกับเก้าอี้พร้อมกับระเบิดเวลาที่เป็นระเบิดไฮรโดรเจน ตั้งเวลาไว้

2 : 20 : 15 . 342

_ _ _ _ _ _

ประเทศที่ใหญ่ที่สุด

"พี่เรเชล!!!!"คีฟอนต์ตะโกนเรียก

 

------------------------------------------------------------------------------

PS. ทำไมมันไม่เป็น Angsana New อ่ะ